Hatalara Gözü Kapamak

Bir öğretmenin hatırasını okumuştum. Bende büyük bir tesir bırakmıştı. Yeni bir eğitim ve öğretim sezonunun açılması vesilesiyle sizlerle paylaşmak istedim.

Öğrenci olan ve daha sonra kendisi de öğretmen olacak olan öğretmenbaşından geçen hatırayı şöyle anlatıyordu:

“İlkokuldayken en büyük hayalim bir kol saatine sahip olmaktı. Fakat ailemin maddi durumu buna müsait değildi. Bir gün sınıf arkadaşım yeni bir kol saatiyle geldi. Hepimiz çok beğendik. Ben ise içimden, ‘Keşke bu saat benim olsa.’ diye geçiriyordum.

Bir gün arkadaşım saatini sırasının üzerinde unutmuş ve teneffüse çıkmıştı. Dayanamadım, aldım ve cebime koydum.

Ders başlayınca arkadaşım saatin kaybolduğunu fark edip öğretmene haber verdi. Öğretmen hepimizi tahtanın önüne yüzümüzü dönecek şekilde dizdi ve:

‘Hepiniz gözlerinizi kapatın.’ dedi.

Sonra tek tek ceplerimizi aradı.

Saat benim cebimden çıktı.

O an utançtan yerin dibine girmiştim. Öğretmen saatimi aldı, arkadaşına verdi ve:

‘Geçin yerlerinize.’ dedi.

Bana hiçbir şey söylemedi.

Yıllar geçmişti. Ben de öğretmen olmuştum. Bir gün eski öğretmenimle bir vesileyle karşılaştım ve ona:

‘Öğretmenim, çocukken o saati ben almıştım. Saat cebimden çıktığı hâlde bana neden hiçbir şey söylemediniz?’ diye sordum.

Bana baktı ve:

‘O sen miydin?’ dedi.

‘Evet, bendim.’

Şöyle cevap verdi:

‘Evladım, o gün siz gözlerinizi kapatırken ben de gözlerimi kapattım. Sizin ceplerinizi ararken kimin saati aldığını bilmiyordum.’”

İşte ince ve rakik kalpli bir öğretmen…

Öğrencisinin hatasını bulduğu hâlde onu teşhir etmeyen, suçunu yüzüne vurmayan, kusuru manşete çekerek mahcubiyetini kat kat artırmayan ideal bir öğretmen.

Kıymetli dostlar,

Rabbimiz Hucurât Suresi’nde:“Ve lâ tecessesû…”Birbirinizin kusurlarını araştırmayın diye buyuruyor.

Bugün ise birbirimizin kusurlarını bulmak, ortaya çıkarmak ve konuşmak için adeta yarışıyoruz. Kardeşlerimizin, dostlarımızın, mesai sarfettiğimiz arkadaşlarımızın, akrabalarımızın bazı özel hallerine vakıf olmadığımız halde suç avına ve casusluğuna çıkmaya çabalıyoruz.

Hâlbuki bize düşen kusur avcılığı yapmak değil, kusur örtücülüğü yapmaktır.

Birbirimizin ayıbını araştırmak değil, birbirimizin ayıbını örtmektir.

Öğretmeni ve imamıyla, öğrencisi ve akademisyeniyle, amiri ve memuruyla, esnafı ve ziraatçisiyle, köylüsü ve kentlisiyle birbirimizin kusur ve hatalarını örttüğümüz bir toplum ancak örnek olup dünyaya yeninden medeniyet taşıyabilir.

İşte böyle olduğumuz zaman Allah’ın izniyle yüreklerde ki fethi gerçekleştirecek ve fiili fetihlerin kapısını sonuna kadar açmış olacağız. Bu incelikle ve hassasiyetle donandığımız zaman Kâbe kurtulacak, Kudüs kurtulacak, Arakan, Doğu Türkistan azad olacak, sokaklarımız merhametin beşiği olacaktır.

İnsanların hayatına dokunmak hamasetle, konuşmayla ve edebiyatla olmayacak. İnsanların hayatını değiştirecek ve onlara dokunacak olan şey, onların hatasını yüzüne vurmak değil; hatalarını gördüğümüz hâlde kendilerini mahcup etmemektir.

Allah bizleri, kusur arayanlardan değil, kusur örtenlerden; insanları küçültenlerden değil, insanları yeniden ayağa kaldıranlardan eylesin.Âmin.