DİNDARLIK İDDİASI DEĞİL, AHLAKLI BİR HAYAT!
Bir dindarlık düşünün ki uğruna yola çıkılan ulvi hedefler, zamanla her şeyin önüne geçsin. O hedeflere ulaşmak adına ahlakımızdan, değerlerimizden, merhametimizden ve kardeşliğimizden vazgeçebileceğimiz bize telkin edilsin.
Bir dindarlık düşünün ki yola neden çıktığımız unutulsun; önemli olanın, ne pahasına olursa olsun elde edilen kazanımları korumak olduğu düşünülsün.
Oysa insanı Allah'a yaklaştırması gereken bir anlayış, insanı kul hakkından, adaletsizlikten, yalandan ve iftiradan uzaklaştıramıyorsa burada ciddi bir sorun var demektir.
Kardeşini harcamayı, haksızlık yapmayı, yalan söylemeyi ve kul hakkına girmeyi meşrulaştıran bir dindarlık anlayışı, artık insanı güzelleştirmiyor; aksine çürütüyor demektir.
Çünkü dindarlık, yalnızca inanmak ve inandığını söylemek değil, inandığın değerleri hayatına taşımaktır.
Dindarlığımız bizi ahlaklı ve güvenilir insanlar yapmıyorsa neyi temsil ediyoruz?
Bir dindarlık düşünün ki insanı daha dürüst, daha adaletli, daha merhametli ve daha mütevazı kılmıyor.
Makam sahibi olanı kibirden, zenginleşeni açgözlülükten, güç sahibi olanı zulümden uzaklaştırmıyor.
Mücahitlik iddiasındaki insanı çıkarcılıktan, gençleri sosyal medya üzerinden hakaret ve linç kültüründen, ilim sahibi olanları ise makam ve menfaat uğruna hakikati eğip bükmekten alıkoymuyor.
Böyle bir dindarlık, insanın hayatına dokunmuyor demektir.
Namazımız bizi kötülüklerden uzaklaştırmıyorsa, namazın ruhunu yeniden düşünmeliyiz.
Bir namaz düşünün ki insanı haksızlıktan, adaletsizlikten ve kul hakkından alıkoymuyor.
Rüşvetten, torpilden, iltimastan ve adam kayırmaktan uzaklaştırmıyor.
Haram kazançtan, faizden, yalandan, kinden ve nefretten arındırmıyor.
Oysa namaz, insanın yalnızca belli vakitlerde yerine getirdiği bir ibadet değil, hayatına yön vermesi gereken bir kulluk bilincidir.
Namaz kıldığı hâlde başkasının hakkını yiyen, insanlara zulmeden, adaletsizlik karşısında susan insan, ibadetin kendi hayatında nasıl bir karşılık bulduğunu sorgulamalıdır.
Sakalımız, kıyafetimiz ve tesettürümüz ahlakımızın önüne geçmemelidir.
Sakal, bir insanı kendiliğinden ahlaklı yapmaz. Tesettür de tek başına güzel ahlakın garantisi değildir.
Bir sakal düşünün ki sahibini yalandan, iftiradan, gıybetten, merhametsizlikten ve vefasızlıktan uzaklaştırmıyor.
Bir tesettür düşünün ki sahibini kibirden, israftan, gösterişten, insanları küçümsemekten ve aile sorumluluklarını ihmal etmekten alıkoymuyor.
Elbette sakalın da tesettürün de inanç dünyamızda yeri vardır. Ancak dış görünüşümüz, iç dünyamızdaki eksiklikleri örtmek için bir perdeye dönüşmemelidir.
Unutmayalım ki Allah katında asıl değer, insanın görüntüsünden önce niyetinde, davranışında ve takvasındadır.
İlim, makam ve menfaat uğruna hakikatin önüne geçmemelidir.
Bir ilim düşünün ki sahibini haksızlıklar karşısında suskun bırakıyor.
Bir ilim düşünün ki makamını, itibarını ve kazancını kaybetmemek için yanlışlara sessiz kalmayı öğretiyor.
Bir ilim düşünün ki zulme karşı durmak yerine zulmü meşrulaştıracak gerekçeler üretiyor.
İlim, insanın hakikati aramasına ve adaletin yanında durmasına vesile olmalıdır. Menfaatin hizmetine giren bilgi, insanı aydınlatmak yerine karanlığa sürükler.
Davamız bizi şahsiyetli kılmıyorsa, o davayı yeniden sorgulamalıyız.
Bir dava düşünün ki insanı kardeşine düşman ediyor.
Dostlarını harcamayı, yol arkadaşlarını gözden çıkarmayı, makam ve mevki uğruna birbirinin ayağını kaydırmayı normalleştiriyor.
Bir dava düşünün ki yola çıkarken savunulan değerler unutuluyor; yerini servet biriktirme, güç elde etme, makam koruma ve imtiyaz arayışı alıyor.
Oysa dava dediğimiz şey, insanın şahsiyetini ve ahlakını güçlendirmelidir.
Bir davanın büyüklüğü, sahip olduğu makamların, kurumların, bütçelerin veya kalabalıkların sayısıyla değil; yetiştirdiği insanların ahlakı ve topluma kazandırdığı değerlerle ölçülür.
İnsan kaybedilmiş, kardeşlik zedelenmiş, adalet unutulmuşsa kazanıldığı söylenen zaferlerin ne anlamı kalır?
İslami faaliyetlerimiz, vaazlarımız ve nasihatlerimiz önce bizi değiştirmelidir.
Bir faaliyet düşünün ki onu yapanlara bile tesir etmiyor.
Yıllarca vaaz veriliyor, konferanslar düzenleniyor, kitaplar yazılıyor, toplantılar yapılıyor; fakat bütün bunları yapanların hayatında dürüstlük, adalet, merhamet ve tevazu adına bir değişiklik görülmüyor.
O zaman kendimize şu soruyu sormalıyız:
Biz insanlara anlattığımız güzellikleri neden önce kendi hayatımıza uygulamıyoruz?
İslam adına yapılan çalışmalar, zamanla bir sektörün, bir makamın veya bir bürokratik yapının parçasına dönüşmemelidir. Asıl amaç, insan yetiştirmek, ahlakı güzelleştirmek ve topluma fayda sağlamaktır.
SON SÖZ: DİNDARLIĞIN RUHU GÜZEL AHLAKTIR!
Evet, bütün mesele dönüp dolaşıp aynı noktaya geliyor: Ruhunu kaybeden bir dindarlık anlayışı!
Dindarlık bizi daha iyi insan yapmıyorsa, ibadetlerimiz davranışlarımızı güzelleştirmiyorsa, ilmimiz bizi adaletin yanında durmaya sevk etmiyorsa, davamız kardeşliğimizi korumuyorsa burada ciddi bir muhasebeye ihtiyaç vardır.
Unutmayalım; Allah'ın dinini temsil ettiğini söyleyenler, her şeyden önce davranışlarıyla örnek olmak zorundadır.
Çünkü insanlar yalnızca söylediklerimize değil, yaptıklarımıza da bakıyor.
Ahlakımızla güven vermiyorsak, merhametimizle gönül kazanamıyorsak, adaletimizle örnek olamıyorsak sözlerimizin de inandırıcılığı kalmaz.
Güç, makam, mevki, servet, kurumlar, kalabalıklar ve kazanımlar bir gün elden gidebilir. Fakat insanın geride bırakacağı en büyük miras güzel ahlaktır.
Dindarlık, başkalarını yargılama makamı değil, önce kendimizi hesaba çekme sorumluluğudur.
Çünkü dinin ruhu ahlaktır. Ahlakın olmadığı yerde ise geriye yalnızca şekil, söylem ve iddia kalır.
Fahri Kubilay