ÇİÇEK SEVGİYLE BÜYÜR; ‘İNSAN EĞİTİMLE YAŞAR’
“İnsan eğitimle doğmaz; ama eğitimle yaşar” demiş Cervantes.
Haklı…
Bir yerde insan varsa eğitim de var. Hem de hayat boyu… Olmazsa olmazımızdır eğitim. Bunun için bilgi gerek, emek gerek en önemlisi de peygamber sabrı gerek; çünkü bir insanın olumsuz bir davranışını düzeltmek için günler, aylar hatta yıllar gerekebilir.
Aslolan insan ve onun iyi bir birey olarak yetişmesi, huzuru ve mutluluğu ise gerisi teferruat oluyor neticede. Ne kadar zaman alırsa alsın, neye mal olursa olsun insanı eğitmek kadar kazançlı bir ticaret düşünemiyorum.
Eğitimde de amaca ulaşmayı kolaylaştıracak yöntem seçimi en fazla kafa yorulması gereken bir konu; çünkü uygun yöntem seçilmezse bu genellikle harcanan emeğin ve zamanın heba edilmesi demek olacaktır. Öyle durumlar olur ki anlatmakla bir sonuç almak mümkün olmayabilir. Yaparak- yaşayarak kazandırılacak bir davranışı, kavratılacak bir konuyu ağzınızla kuş tutsanız benimsetemezsiniz. Uygun yöntem, her zaman bilgi kadar hata ondan daha çok önemlidir.
Hikâyeyi bilirsiniz…
Davranış eğitimi konusunda anlatılmış mükemmel bir örnektir.
Arkadaşları ile devamlı kavga eden sorunlu bir genç varmış. Babası bir gün ona farklı bir ders vermek istemiş. Ona çivilerle dolu bir torba ve boş bir tahta perde vermiş. Oğluna: “ Arkadaşların ile tartışıp kavga ettiğin zaman her sefer bu tahtaya bir çivi çakacaksın” demiş.
Genç, arkadaşları ile yine kavga etmiş ve birinci günde tahta perdeye 30 çivi çakmış. Sonraki zamanlarda arkadaşları ile iyi geçinmeye çalışmış ve her geçen gün daha az çivi çakmış. Bir gün gelmiş ki hiç çivi çakmamış.
Babası onu yeniden tahtanın önüne götürmüş ve demiş ki: “Bugünden başlayarak tartışmayıp kavga etmediğin her gün için tahtadan bir çivi sökeceksin.”
Bir gün gelmiş ki tahtada ki her çivi çıkarılmış. O zaman babası oğluna şu sözleri söyleyerek dersini bitirmiş: “Aferin, arkadaşlarınla iyi geçiniyorsun. Bütün çivileri tahtadan söktün; ama tahtada artık çok delik var. Eskisi gibi olmayacak. Her delik arkadaşlarınla kavga ettiğin zaman söylediğin kötü sözlerdir. Arkadaşların seni affetse de izleri hep kalacak ve bu delikler kapanmayacak. Arkadaşlarına değer vermelisin. Unutma ki her zaman onların yardımına, dostluğuna ihtiyacın olacak.
Hikâyedeki babanın oğlunun olumsuz davranışlarını düzeltmek için verdiği ilk ders olduğunu düşünmüyorum çivilerle tahtalarla günler haftalar süren bu dersin. Belki defalarca uyarmış, saatlerce nasihat etmiş; ama netice alamayınca süresi uzun ve zahmetli bu yöntemi bulmuştur.
Rahatsız olduğumuz sözler ve davranışlar var. Çocuklarımızda, gençlerimizde, yakından tanıdığımız veya ilk defa gördüğümüz insanlarda hatta kendimizde. Değiştirmek için hangi yolu seçtiğimizi bir an düşünelim. Kolay olanı değil mi? Evet, maalesef maliyeti sıfır olduğu için çoğu zaman bu ucuz yöntemi seçerek ulaşmaya çalıştığımız amacımızın uzağında buluyoruz kendimizi. Ucuzdan pahalısı yoktur derler ya, aynen öyle oluyor.
En kısa yollardan giderek, en az yakıt kullanarak herkesten önce varmak istediğimiz menziller olabilir; ancak bu yollarda bir batağa saplanma veya ıpıssız bir dağ başında kalma riski yüksektir doğal olarak.
Müfredatı yetiştirme gayretiyle, uygun yöntemler kullanılmadan işlenmiş nice derslerde havanda su dövmeye eş değer sonuçlara ulaşıldığı bilinen bir hakikattir. Bir başka hakikat de şu ki çok şey anlatmakla çok şey öğrettiklerini sananlar hiçbir şey öğretemezler.
“Rabbinin yoluna hikmetle, güzel öğütle davet et; onlarla en güzel şekilde mücadele et; rabbin kendi yolundan sapanları en iyi bilendir…” Nahl, 125
Söz konusu olan insan ve davranış eğitimi olunca zafere giden en emin yolun sabır yolu olduğunu bilmeyenimiz yoktur; lakin bu sarp yokuşu tırmanırlarken asla yorulmayanların hep arayanlar ve yoluyla gidenler olduğu da adımız gibi bildiğimiz ve asla değişmeyen bir hakikattir.
Selamların en güzeliyle…
Hacı Halim Kartal 09 Kasım 26