Dolar 50,2830 yükseldi Euro 55,6033 yükseldi Gram Altın 6.265,22 düştü
Foto Video Künye 6° SEYDIŞEHIR HABER
SON DAKİKA
Konya Akşehir’de Köpek Yakalama Operasyonunda Arbede: Köpek Öldü, 2 Kişi Tutuklandı1 Ocak 2027’de Yürürlükte: İşte Yeni Pasaport, Ehliyet, Kimlik ve IMEI Kayıt ÜcretleriKonya'da Nakliye Aracının Çarptığı Kadın Yaşamını YitirdiSEYDİŞEHİR'DE HEM GÖRSEL ŞÖLEN HEM BEREKET: SON 10 YILIN EN HAKİKİ SONBAHARI TOPRAĞA CAN VERDİ!SEYDİŞEHİR'DE 103. YIL COŞKUSU ÇELENK KONULMASI İLE BAŞLADI: YAĞMUR NEDENİYLE YARINKİ PROGRAM KAPALI SPOR SALONUNA ALINDIBozkırlı yazar Ali Ulvi Ülker’in “Atalardan Torunlara Konya Efsaneleri” adlı yeni kitabı yayımlandı.ÖZEL HABER | DOĞA, BİLİM YAĞBALIĞI EFSANESİ VE SEYDİŞEHİRKonya Ahırlı’da Tarımda Yeni Dönem: Akkise Göleti İçin İlk Kazma Vuruldu! Konya Akşehir’de Köpek Yakalama Operasyonunda Arbede: Köpek Öldü, 2 Kişi Tutuklandı1 Ocak 2027’de Yürürlükte: İşte Yeni Pasaport, Ehliyet, Kimlik ve IMEI Kayıt ÜcretleriKonya'da Nakliye Aracının Çarptığı Kadın Yaşamını YitirdiSEYDİŞEHİR'DE HEM GÖRSEL ŞÖLEN HEM BEREKET: SON 10 YILIN EN HAKİKİ SONBAHARI TOPRAĞA CAN VERDİ!SEYDİŞEHİR'DE 103. YIL COŞKUSU ÇELENK KONULMASI İLE BAŞLADI: YAĞMUR NEDENİYLE YARINKİ PROGRAM KAPALI SPOR SALONUNA ALINDIBozkırlı yazar Ali Ulvi Ülker’in “Atalardan Torunlara Konya Efsaneleri” adlı yeni kitabı yayımlandı.ÖZEL HABER | DOĞA, BİLİM YAĞBALIĞI EFSANESİ VE SEYDİŞEHİRKonya Ahırlı’da Tarımda Yeni Dönem: Akkise Göleti İçin İlk Kazma Vuruldu!
Tümü
SEYYİDHARUN
SEYDİŞEHİR

Seydişehir zaviyelerinin izinde

Vakıf defterleri ve akademik yayınlar, Seydişehir merkezinden köylere uzanan bir kurumlar ağını belgeliyor. Aşevleri, tarım arazileri, hamam, boyahane ve kadınların vakıf hakları üzerinden izlenebilen bu tarih, 38 tekke ve zaviye başlığından daha geniş bir araştırma alanına işaret ediyor.

16.11.2026 04:23 0 yorum
Seydişehir zaviyelerinin izinde


Seydişehir • Araştırma haber • 16 Kasım 2026

Seydişehir tarihinin önemli bir bölümü, bugün ayakta kalan yapıların yanı sıra vakıf defterlerinde, görevli atamalarında ve arazi anlaşmazlıklarında izlenebiliyor. Boyalı'daki Ali Baba, Çalmanda'daki Ahî Segit, Yenice'deki Tavus Abdal, Ortakaraviran'daki Kavlak Musa ve Gökçehüyük'teki Evren Dede gibi kurumlar, bölgenin geçmişinde köylere yayılan bir zaviye ağının bulunduğunu gösteriyor. Bu ağın merkezindeki Seyyid Harun dergâhı ise ibadet, eğitim, yemek dağıtımı ve vakıf gelirlerinin yönetimiyle şehir hayatında belirgin bir yer tutuyor. [1, s.209-225; 2, s.93]

Ayşe Değerli ve Yusuf Küçükdağ'ın 2013 tarihli “Beylikler ve Osmanlı Döneminde Seydişehir'de Tasavvuf” makalesi, incelenen tarihî dönem boyunca 38 tekke ve zaviye başlığına yer veriyor. Makalenin tamamı, M. Akif Erdoğru'nun vakıf araştırmaları ve Murad Çelebi Defteri neşriyle birlikte değerlendirildiğinde, hem kurumların çeşitliliği hem de adları ve yerleri konusunda çözülmesi gereken sorunlar ortaya çıkıyor. [1; 2; 3; 4]

Bu sayı, belirli bir yılda aynı anda çalışan 38 bağımsız bina bulunduğu anlamına gelmiyor. Bazı kayıtlar farklı yüzyıllara, bazıları aynı kurumun değişen adlarına, bazıları da Seydişehir dışındaki yerleşimlerle kurulan vakfî ilişkilere ait. Her kurumun hangi belgede, hangi tarihte ve hangi bağlamda geçtiğinin ayrı gösterilmesi, envanterin denetlenebilmesini sağlıyor.

Bir dergâhın etrafında gelişen şehir

Seyyid Harun'un Seydişehir'in oluşumundaki yeri, kuruluş anlatıları ile vakıf belgelerinin birlikte okunmasını gerektiriyor. Hayatını ve faaliyetlerini anlatan Makâlât-ı Seyyid Hârûn, yerel tarih için temel metinlerden biri. Ancak sonradan kaleme alınan menkıbevî anlatının ayrıntıları ile tarihli vakıf kayıtları aynı kanıt düzeyinde değerlendirilemiyor.

Erdoğru'nun çalışması, külliyenin cami, medrese, zaviye, türbe ve ekonomik işletmelerden oluşan yapısını inceliyor. Değerli ve Küçükdağ da bu bileşenlerin farklı tarihlerde oluştuğuna dikkat çekerek yapıları bir manzume olarak ele alıyor. Bu nedenle külliyedeki her cami, türbe veya imaret unsurunu ayrıca bir zaviye olarak saymak doğru bir envanter üretmiyor. [1, s.210-214; 2, s.81-94]

Hasan Basri Karadeniz'in Seyyid Harun'un evlatları üzerine araştırması ise bu tarihin aile ve topluluk boyutunu tamamlıyor. Vakıf görevleri ve Seyyid Harun nesliyle ilişkilendirilen kişiler, kurumsal hafızanın yalnız mimari üzerinden değil, görev ve tasarruf ilişkileri üzerinden de izlenebildiğini gösteriyor. [7]

Aşevinden boyahaneye uzanan vakıf düzeni

Zaviyelerin hizmetlerini sürdürebilmesi için düzenli gelire ihtiyacı vardı. Seyyid Harun vakfında bu gelirler şehir içindeki işletmelerden ve çevredeki tarım alanlarından sağlanıyordu. Hamam, kasap dükkânı, debbağhane, boyahane, han, kapan ve diğer işletmeler; bağ, tarla ve çiftlik gelirleriyle birlikte vakfın ekonomik temelini oluşturuyordu. [1, s.212-214; 2, s.85-94]

Erdoğru'nun yayımladığı 1483 kaydında Seydişehir'deki vakıf hamamının yıllık gelir kalemi 3.600 akçe olarak gösteriliyor. Aynı metin, bazı işletmelerin vakfa zarar verecek biçimde başka yerlerde yürütülmesini sınırlayan düzenlemeler içeriyor. Bu hükümler, vakfın gelirlerini koruma çabasını ve şehir ekonomisindeki ağırlığını gösteriyor; ekonomik etkilerin tamamını tek bir gelir rakamıyla açıklamak ise mümkün değil. [2, s.99-100; 4, s.130-131]

Köylerdeki vakıfların ölçeği ve gelir kaynakları farklıydı. Ali Baba Zaviyesi'nin 1483 kaydında ortakçılık ve öşür gelirleri toplamı 600 akçe, Abdal Hasan vakfında ilgili gelir toplamı 280 akçe olarak yer alıyor. Ali Baba kaydında Boyalı'nın yanında Dere, Tahir ve Buzağucu'nda araziler bulunması, tek bir kurumun birden çok yerleşimin üretimiyle ilişkili olabildiğini ortaya koyuyor. [4, s.136-137, kayıt 245-246]

Bu ayrım, yerel tarih yazımında önem taşıyor. Zaviyeye gelir sağlayan arazinin Buzağucu'nda bulunması, Ali Baba Zaviyesi binasının mutlaka orada olduğu anlamına gelmiyor. Neşirde kurumun yeri Boyalı olarak veriliyor. Yapının konumu ile gelir arazilerinin yeri ayrı gösterildiğinde, geçmişte farklı biçimlerde aktarılmış bazı yer bilgileri de açıklık kazanıyor.

Vakıf gelirlerinin karşılığında yürütülen hizmetler arasında yemek dağıtımı öne çıkıyor. Erdoğru'nun incelediği kayıtlarda misafirler, komşular, gelip geçenler, fakirler, âlimler, öğrenciler ve seyitler için sabah ve akşam yemek hazırlanması anlatılıyor. Mutfak giderleri, görevlilerin ücretleri ve onarım yükümlülükleri, dergâhın günlük işleyişinin maddi boyutunu görünür kılıyor. [2, s.93-94]

Merkezden köylere uzanan kurumlar

Değerli ve Küçükdağ'ın 38 başlığı; Seyyid Harun Manzumesi dahil merkezde yedi, dergâhla bağlantılı on yedi ve diğer köy kurumları olarak on dört başlık halinde düzenleniyor. Merkez grubunda Rüstem Bey, Şeyh Ahmed/Devetaşı, Melik Gazi, Âb-ı Germ, Kızgın Sânem ve Pınarbaşı adları yer alıyor. [1, s.209-225]

Kırsal envanterde ise birbirinden farklı kurumlar ve dönemler bulunuyor. Taşağıl'da Şeyh Âdil, Karakız'da Şeyh Hüseyin, Başkaraviran'da Şeyh Gaybi bin Hacı Hamza, Düden'de Şeyh Mustafa, El-Mesud'da Şeyh Enbiya ve Yenice'de Tavus Abdal, erken vakıf kayıtlarıyla ilişkilendirilen adlardan bazıları. Boyalı'da Ali Baba, Gökhüyük'te Hasan Abdal, Ortakaraviran'da Kavlak Musa, Çalmanda'da Ahî Segit ve Eskibor; Gökçehüyük'te ise Şeyh Muslihuddin ve Evren Dede kurumları izleniyor. [1, s.217-225]

Bu kayıtlar bugünkü ilçe haritasına doğrudan taşınamıyor. Örtülü'deki Abdal Mehmed, Avrana/Arvana'daki aynı adlı kurum ve Hatunsaray'a bağlı Çukurçimen'deki Şeyh Armağan gibi örneklerde, idarî bağlılık ile Seyyid Harun dergâhıyla kurulan ilişki birbirinden ayrılmalı. Bir kurumun dergâh ağına dahil gösterilmesi, bulunduğu köyün her dönemde Seydişehir'e bağlı olduğunu kanıtlamıyor. [1, s.216-219; 4, s.132-133]

Örtülü ile Avrana kayıtları aynı kişisel adı taşıdıkları için de birleştirilemiyor. Buna karşılık Kolak/Kavlak Musa veya Derviş Bahşi/Derviş Yahşi gibi farklı okumalar, belge zinciri incelenmeden yeni kurumlara dönüştürülemiyor. Kişi adı, kurum adı ve köy adı için ayrı kayıt tutulması bu nedenle gerekli.

Kadınların vakıf hakları da kayıtlarda

Seydişehir zaviyeleri üzerine yayınlarda kadınların vakıf içindeki haklarına dair somut örnekler de bulunuyor. Değerli ve Küçükdağ'ın aktardığı 1768 tarihli kayda göre, Ahî Segit Zaviyesi'nde Abdülbaki'nin kızları Rahime ve Emine'nin hisselerine müdahale girişimi merkez tarafından engellenmişti. Araştırmanın gösterdiği, bu kadınların vakıf düzeni içinde korunması istenen haklarının bulunduğu. [1, s.223, dipnot 136]

Çalmanda'daki Eskibor Tekkesi için aktarılan 30 Nisan 1800 tarihli kayıtta ise Şeyh İsmail'in ölümünden sonra büyük kızı Marzıye Hatun'un görevlendirildiği belirtiliyor. Yazarlar bu bilgiyi Vakıflar arşivindeki 544 numaralı defterin 14a varağına dayandırıyor. [1, s.221, dipnot 115]

Bu örnekler, kadınların vakıf tarihi içinde yalnız bağışçı olarak değil, hak sahibi ve görevle ilişkilendirilen kişiler olarak da incelenmesi gerektiğini gösteriyor. Ancak zaviyedarlık hissesi veya görev kaydı ile dinî ayini bizzat yönetme biçimi aynı şey değil. Kadınların bu kurumlardaki fiilî faaliyetleri, ilgili kayıtların tamamı üzerinden ayrıca araştırılmalı.

Harap binalar ve süren vakıf hakları

Belgeler, kesintisiz bir faaliyet tablosu sunmuyor. Değerli ve Küçükdağ'ın aktardığı 1709 tarihli iki hüküm, bazı bağlı zaviyelerin işler durumda olmamasına rağmen arazilerinin Seyyid Harun vakfına ait kabul edildiğini ve gelirlerine müdahalenin şikâyet konusu olduğunu gösteriyor. Dolayısıyla bir vakfın kayıtlarda yaşamaya devam etmesi, binasının da faal olduğu anlamına gelmiyor. [1, s.216-217, dipnot 69]

Akkilise'deki Şeyh Salih Zaviyesi hakkında 1747'de aktarılan kayıt da haraplık ve idareye müdahale sorununu içeriyor. Ulukilise'deki Şeyh Yusuf Zaviyesi için 1740'ta onarım üstlenen kişilerden, 1756'da ise görev beratlarının yenilenmesinden söz ediliyor. Gökçehüyük'teki Evren Dede vakfında 1840 tarihli şikâyet, vakıf gelirlerine el konulması meselesini gündeme getiriyor. [1, s.220,224-225]

Bu örnekler, kurum tarihinin kuruluş, onarım, görevli ataması, gelir kaybı ve idari müdahalelerle birlikte yazılması gerektiğini ortaya koyuyor. İlk bulunan atama tarihini kesin kuruluş yılına çevirmek, daha eski bir geçmişi görünmez kılabileceği gibi, belgenin söylemediği bir tarihi de üretmiş oluyor.

Otuz sekiz sayısının ötesindeki kayıtlar

Erdoğru'nun 1483 Murad Çelebi Defteri neşri, mevcut listeyle yeniden karşılaştırılması gereken açık kayıtlar içeriyor. Armudlu'da Şeyh İsmail evladının tasarrufundaki zaviye, Bük Armud mezrasındaki adsız zaviye vakfı ve Avdan'daki Tapsı/Taysı Seydi Zaviyesi bunlar arasında. Bük Armud kaleminde yirmi dönüm arazi ile otuz akçe öşür geliri; Avdan kaydında ise Oğulca mezrasından iki yüz akçelik gelir yer alıyor. [4, s.132,138-139; kayıt 256,260]

Armudlu kaydının Sakızarmud/Şekerarmud adıyla anlatılan kurumla ilişkisi henüz kapanmış değil. Bükarmud'daki ayrı vakıf kaleminin Pınarbaşı kurumuyla ilişkisi de incelenmeli. Bu nedenle bu adlar, toplamı otomatik olarak artıran yeni ve bağımsız üç zaviye diye ilan edilemiyor.

Erdoğru'nun bölgesel çalışmasının Seydişehir-Bozkır listesinde Hacı Güvendik–Kuran, Şeyh Ahî–Akkilise, Abdal Ahmed–Ahırlı, Nazarşah–Aliçerçi ve Hoca Emir–Merye gibi başka adlar da görülüyor. Bunların belge tarihleri, kurum yerleri ve aynı kurumun farklı adları olup olmadıkları ayrı ayrı doğrulanmalı. [3, s.101]

Mevcut araştırma envanteri bu amaçla 38 ana başlığın yanına 19 karşılaştırma kaydı ekleyerek 57 fiş halinde düzenlendi. Bu, araştırmada kullanılan kayıt sayısıdır; 57 ayrı zaviye bulunduğu yönünde yeni bir tarihî hüküm değildir.

Aynı kaynakların içinde de açık sorular var

Kaynak tenkidi, yayınlardaki çelişkileri de kayda geçirmeyi gerektiriyor. Değerli ve Küçükdağ'ın makalesi, Şeyh Ahmed/Devetaşı Zaviyesi'ni bir yerde 1476'ya bağlarken, kurumun kendi başlığı altında Fatih dönemi kayıtlarında bulunmadığını ve 1692 tarihli atama kaydının esas alındığını belirtiyor. Bu nedenle Devetaşı için 1476 tarihi kesinleşmiş kuruluş yılı olarak kullanılamıyor. [1, s.207,215]

Ahî Segit'in gelirleri konusunda da kayıt sınırı sorunu var. Makalede bu zaviyeye bağlanan Kavak'taki on parça arazi anlatısı, Erdoğru'nun 1483 neşrinde bir sonraki Bereket evladı vakfı başlığı altında bulunuyor. Hangi arazinin hangi vakfa ait olduğu, asıl defterle karşılaştırılarak netleştirilmeli. [1, s.223; 4, s.137, kayıt 249-250]

Bir başka tartışma Akkilise'deki Derviş Musa kaydıyla ilgili. Hamit Şafakcı'nın Siristat'taki Şeyh Musa Zaviyesi üzerine çalışması, vakıf arazisinin Akkilise'de bulunması ile kurumun merkezinin orada olması arasında ayrım yapıyor. Aynı çalışma, Akkilise bağlantısından hareketle Siristat kurumunun Seyyid Harun'a bağlılığını kesin kabul etmeye de itiraz ediyor. [5, s.238-240]

Rüstem Bey için de türbe vakfı ile ayrı zaviye binası arasındaki ilişki açıklığa kavuşturulmalı. 2013 makalesinin başlığı zaviye iken, 1483 neşrindeki ilgili başlık türbe vakfı olarak geçiyor. Türbeye gelir tahsisi ve görevli atanması, kendi başına ayrı bir zaviye yapısının yerini göstermiyor. [1, s.214-215; 4, s.136, kayıt 244]

Köy adları ve yerel hafıza birlikte okunmalı

Banu Durgunay'ın Seydişehir köy adları üzerine araştırması, tarihî adların köken, yapı ve anlam bakımından incelenmesine katkı sağlıyor. Zaviye araştırması açısından bu tür çalışmaların değeri, eski kayıtlardaki yerleri sonraki adlarla karşılaştırma imkânı vermesinde. Ancak ad benzerliği tek başına yer veya kurum özdeşliği kurmaya yetmiyor. [6]

Tarikat aidiyetlerinde de aynı dikkat gerekiyor. Değerli ve Küçükdağ, kurumları Yesevîlik, Ahîlik, Babâîlik, Didiği geleneği ve Nakşibendîlik bağlamında yorumluyor. Bu değerlendirmeler kaynak yazarların görüşleri olarak aktarılmalı; her zaviye, yalnız “baba”, “abdal” ya da “sofu” adını taşıdığı için topluca Alevî, Bektaşî veya başka bir tarikata mensup ilan edilmemeli. [1, s.204-209]

Seydişehir'in bu geçmişini daha ayrıntılı ortaya koyacak çalışma alanları somut: tarihî kayıtların köy haritalarıyla eşleştirilmesi, türbe ve mezar kitabelerinin belgelenmesi, vakıf arazileriyle yapı yerlerinin ayrılması ve yerel anlatıların tarihli belgelerle karşılaştırılması. Boyalı, Çalmanda, Yenice, Gökhüyük, Gökçehüyük ve Taraşçı gibi yerleşimler, bu çalışmaların merkezinde yer alıyor.

Kaynakça ve belge dayanakları

[1] Ayşe Değerli ve Yusuf Küçükdağ, “Beylikler ve Osmanlı Döneminde Seydişehir'de Tasavvuf”, Türk İslam Medeniyeti Akademik Araştırmalar Dergisi, 8/16, 2013, s.203-228. Kurum envanteri s.209-225; kadın hakları s.221,223; ekonomi s.212-214. Tam metin

[2] M. Akif Erdoğru, “Seydişehir-Seydi Harun Külliyesi Vakıfları Üzerine Bir Araştırma”, Tarih İncelemeleri Dergisi, VII, 1992, s.81-132. Hizmetler s.93-94; 1483 kaydının neşri s.99 ve devamı. Tam metin

[3] M. Akif Erdoğru, “Karaman Vilâyeti Zaviyeleri”, Tarih İncelemeleri Dergisi, IX, 1994, s.89-158. Seydişehir-Bozkır ad listesi s.101; ilgili erken vakıf kayıtları s.127-130. Tam metin

[4] M. Akif Erdoğru, “Murad Çelebi Defteri: 1483 Yılında Karaman Vilâyetinde Vakıflar -II-”, Tarih İncelemeleri Dergisi, XVIII/2, 2003, s.99-140. Seydişehir bölümü s.130-140. Tam metin

[5] Hamit Şafakcı, “Konya'nın Bozkır İlçesindeki Şeyh Musa Zaviyesi”, Tarihin Peşinde, 6/12, 2014. Kullanılan PDF kapak künyesi s.237-255; ilgili tartışma s.238-240. Tam metin

[6] Banu Durgunay, “Seydişehir İlçesinin Köy Adları Üzerine Bir İnceleme”, Selçuk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi, 43, 2018, s.77-104. Tam metin

[7] Hasan Basri Karadeniz, “Seydişehir'in Kurucusu Seyyid Harun'un Evlâdları”, Belleten, 62/233, 1998. Tam metin

Haberde geçen başlıca arşiv izleri, yayınların aktardığı biçimiyle: VAD 1117 vr.66b (Rahime ve Emine); VAD 544 vr.14a (Marzıye Hatun); VAD 1160 vr.8b (Devetaşı); BOA Şikâyet Defteri 53 s.443 ve 54 s.450 (1709 müdahaleleri); BOA C.EV 457/23147 (Evren Dede). Murad Çelebi kayıtları, Atatürk Kitaplığı Muallim Cevdet O.116/1 numaralı defterin yayımlanmış metnine dayanır. Arşiv numaralarının verilmesi, özgün görüntülerin bu haber için yeniden okunmuş olduğu anlamına gelmez.

Editoryal not: Erişilebilen ilgili sohbetler, güncel araştırma envanteri ve Drive'daki yayınlar karşılaştırılmıştır. Sohbet notları, önceki transkripsiyon derlemeleri ve yayımlanmamış taslaklar bağımsız tarihî kanıt veya hakemli yayın olarak kullanılmamıştır. Yeni bir özgün arşiv keşfi veya bütün fonların tüketildiği iddiasında bulunulmamıştır.


Ek kurum listesi

Değerli ve Küçükdağ tarafından 2013 yılında ele alınan 38 başlık

Bu liste, makalenin adlandırma ve gruplandırmasını gösterir. Aynı yıl faal 38 yapı bulunduğu anlamına gelmez. Yer ve ad sorunları için haberin kaynak tenkidi bölümü ile ayrıntılı araştırma envanteri birlikte kullanılmalıdır. Kaynak [1], s.209-225.

Merkez kurumları

No

Kurum

Yer ve kaynak sayfası

1

Seyyid Harun Manzumesi / Seydi Harun Zaviyesi

Seydişehir merkez; s.210-214

2

Rüstem Bey Zaviyesi

Seydişehir merkez, türbe çevresi; s.214-215

3

Şeyh Ahmed / Devetaşı Zaviyesi

Seydişehir, Devetaşı çevresi; s.207,215

4

Melik Gazi Zaviyesi

Makalenin merkez kurumları grubunda; kesin mahalle belirsiz; s.215

5

Âb-ı Germ / Yusuf Oğlu Mehmed Zaviyesi

Kaplıca ve Karakız çevresi; s.215-216

6

Kızgın Sânem Zaviyesi

Merkez kurumları grubunda; kesin konum belirsiz; s.216

7

Pınarbaşı Zaviyesi

Seydişehir dışı / Pınarbaşı; Bükarmud'da gelir bağlantısı; s.216

Seyyid Harun bağlantılı kurumlar

No

Kurum

Yer ve kaynak sayfası

8

Hacı Veysel / Hacı Vaysal Zaviyesi

Kıraçlar / Karacalar okuma farkı; s.217

9

Şeyh Hüseyin Zaviyesi

Karakız; s.217

10

Şeyh Gaybi bin Hacı Hamza Zaviyesi

Başkaraviran; s.217

11

Şeyh Âdil Zaviyesi

Taşağıl; s.217

12

Seyyid Harun / İsmail Şeyh / İbrahim Şeyh Zaviyesi

Sakızarmud / Şekerarmud / Sekiz Armud; s.217-218

13

Şeyh Mustafa Zaviyesi

Düden; s.218

14

Şeyh Enbiya Zaviyesi

El-Mesud / Elmesud; s.218

15

Musa Şeyh Evlâdı Mezid Seydi Harun Veli Zaviyesi

Dereköy / Dere; s.218

16

Abdal Mehmed Zaviyesi — Örtülü

Örtülü; Beyşehir / Göçü bağlantılı; s.218

17

Abdal Mehmed / Abdal Muhammedî Zaviyesi — Avrana

Avrana / Arvana, Bozkır; s.219

18

Şeyh Armağan bin Mustafa Zaviyesi

Çukurçimen / Çukurçemen, Hatunsaray; s.219

19

Tavus Abdal Zaviyesi

Yenice / Yeniceköy; s.219

20

Hacı Osman ve Hacı Halil veled-i Şeyh Seydi Zaviyesi

Aladana / Kilisecik; s.219

21

Derviş İsmail Zaviyesi

Hacılar; s.219

22

Derviş Musa Zaviyesi

Akkilise / Akkise; yapı yeri tartışmalı; s.219

23

Şeyh Salih Zaviyesi

Akkilise / Akkise; s.219-220

24

Ekmek Yemez Zaviyesi

Taraşçı, Şıhlar çevresi; s.220

Yorumlar (0)

İlk yorumu siz yapın.

Yorumlar moderasyon onayından sonra yayınlanır.