SEN HİÇ SIRTLAN GÖRDÜN MÜ ÇOCUK?

(Dünyanın tüm yetimleriyle yetim hayatı yaşamaya mahkum edilen bütün çocuklarına)

 

        Ben bir kere gördüm,

        Kan damlıyordu dişlerinden.

        Rabbim seni, beni, cümlemizi   

        Korusun şerlerinden!  

       

        Öyle sinsi, öyle kalleşlermiş!

        Güçlü çeneleriymiş etkili silahları

        Aslanın avını bile çalabilirlermiş    

        Buldular mı fırsatları.

       

        Sırtlan deyip bu ismi

        Nedensiz vermemişler;       

        Her musibet bir ibret,

Yeter ki akletsinler.    

 

        Cümle alem uykudayken

        Çıkarlarmış pusulardan

        Bu nedenle...

        Gündüzleri görünmezler pek

        Görünseler de

        Aman derim, aman dikkat!

        Her yolu denerler,

        Bir yerde av olsun tek.                

       

        Ben bir kere gördüm diyorum,

        Maskesizdi, korkunçtu.

        Aldanmıştım görünüşe inanıp

        Ama artık çok geçti;

        Çünkü…

        Her şey boş, yapacak bir şey de yoktu.

       

        Canımın yandığını hissettim önce,

        Sonra hiç dinmeyecek bir sızı...

        Ne yaptım ben Allah’ım!

        Nasıl bir gafletmiş ki fark etmemişim

        Çenesi silah, maskeli bir sırtlanı. 

 

        Ben gördüm diyorum, ah! 

        Anladım tüm cinliklerini.

        Rabbim acınızı göstermesin tek

        Korusun sevdiklerini!

       

        Merak etme, üzülme sen,

        Her söze inanma yeter ki...

        Beyinsiz ben mücrime düşen

        Ağlayıp, dua etmek şimdi.

 

        Selamların en güzeliyle...