HÜZÜNLÜ GÜNLER

Ah Efendim sen gideli bu ilden!

Güller gülce tütmez oldu bahçemde

Çekildi de samimiyet gönülden

Şeyda bülbül ötmez oldu bahçemde

 

Koca surlar yıkıldı da derinden

Birer birer siliniyor yerinden

Gözlerimiz uzak kaldı ferinden

Ufuklara yetmez oldu bahçemde

 

Üryan oldu gizli duran tüm sırlar

Yâd ellere gıda oldu kusurlar

Kıyameti doğurmakta asırlar

Söz ileri gitmez oldu bahçemde

 

Kızıl rüzgâr dağlamışta özleri

Hüzün dolu masumların gözleri

Tanımak zor dost bilinen yüzleri

Ağlamalar bitmez oldu bahçemde

 

Uzun denen mesafeler kısaldı

Kardeşlerle iletişim azaldı

Herkes ele bir değişik saz aldı

Selam sabah etmez oldu bahçemde

 

CEYHUNİ der; ben ki bende değilim

Yüreğimi zorlamakta eğilim

Kaybolunca ortalıktan has ilim

Âlim çadır çatmaz oldu bahçemde

 

22.11.2017

CEYHUNİ

(Mustafa AVCU)