Dağ

Kitabı kapatıp askıdan paltomu alıyorum. Kapının arkasından anahtarı cebime koyup çıkıyorum dışarıya üşümek için. Bu havalar, bu karlı havalar biraz da bunun için var,  üşümemiz için. Bu duyguyu unutturmuyor doğa bize. Ne kadar aciz olduğumuzu tekrar tekrar hatırlatıyor.

Kar şehirde daha tutunamamış olsa da dağları mesken tutmuş kendine. Ama bir türlü şehre gücünü yetiremiyor. Yetiremedikçe de soğuğunu daha da hissettiriyor. Ama dağlara sadece rengini bırakıyor.

Paltoma iyice sarınıp şehrin soğuk sokaklarından hızla geçerek dağa doğru ölümün koynuna bırakır gibi bırakıyorum kendimi. Dağ beni çağırıyor tüm beyazlığıyla. Ben ise tüm günahlarımla gidiyorum yanına. Bana da örtünmek düşer belki diye dağın beyazlığından. Heybemde tövbelerim de var. Çıkartmak için dağ arıyorum şehir şehir.

Ben yaklaştıkça dağa, dağ siliyor izlerimi benden kalan. Bulamasınlar diye beni,  usul usul kendine benzetiyor. Ellerimi taş, yüreğimi ağaç kılıyor. Ve bu yamaçta, dağın en sarp yamacında dağ oluyorum. Kimse bulamayacak beni. Ne güzel!