Bir Ramazan yazısı
Ramazan aslında sadece yeme içme değil, bütün duyularımızla nefsimizi kontrol etme eylemidir. Ama ne hal ise hiç bir zaman Ramazan’da olduğu kadar yeme-içme konuşulmaz..
Tefekkür, nefs muhasebesi, itikaf, uzlet ayıdır, ama bir şekilde bu iş eğlenceye dönüştürülmek isteniyor sanki.. “Ramazan eğlenceleri” diye bir şey icad edilmeye çalışılıyor..
Peygamberimiz, bir gün oruç tutar, bir gün yer de. Buna Savmu Davud denir..
Yediği günlerde yine oruçta olduğu gibi iki temel öğün vardır: Sabah ve akşam.. Gün doğduktan sonra ve gün batmadan..
“İbrahimi gelenek”e göre, tatlı ya da meyve yemekten önce yenir.. Acıkmadan sofraya oturulmaz ve doymadan kalkılır.. İki hayvansal gıda aynı öğünde yenmez.. Bize haram değil, ama peygamberimiz hanif yaşadı..
Biz de yemeğe sağ elle başlanır, ama sol elle başlamamız öğretiliyor.. Çok çeşitli sofralara “Halil İbrahim sofrası” deniyor..
Öğle vakti bir şey yemeniz gerekirse, mümkün olduğu kadar işlenmemiş şeyler yemek gerek..
Biz yemeğe tuzla başlar, tuzla bitiririz ama şimdi tuzu yasaklamak istiyorlar. Fazlası zarar evet ama yaz aylarında sıcak mevsimlerde terleyenler için tuz gerekli..