Gökyüzünün Yarım Kaldığı Gün: 6 Şubat

Bazı geceler vardır, sabahı hiç gelmez. Bazı saatler vardır, akrep ve yelkovan o anda durur ama sızısı bir ömür sürer. Tam bir yıl önce bugün, saat 04.17’de dünya bizim için sustu; sadece taşın, toprağın ve kederin sesi kaldı geriye.

Biz o sabah sadece evlerimizi değil; içinde çocukluk gülüşlerimizin olduğu odalarımızı, anne kokulu mutfaklarımızı, babamızın yaslandığımız gölgesini ve yarım kalmış on binlerce hikayeyi o enkazların altında bıraktık. Isınmak için yakılan ateşlerin başında beklerken, aslında sadece sevdiklerimizi değil, ruhumuzun bir parçasını da toprağa verdik.

Şimdi ne zaman bir rüzgar esse;

• Hatay’ın dar sokaklarında yankılanan o sessizliği hatırlarız.

• Kahramanmaraş’ın, Adıyaman’ın, Malatya’nın ve tüm o güzel şehirlerin mahzun kalmış meydanlarını hatırlarız.

• En çok da "Sesimi duyan var mı?" diyen o çaresiz ama umut dolu sesi ve o sese yetişemeyen ellerimizin titreyişini hatırlarız.

Gidenler sadece birer isim, birer sayı değildi; her biri bir dünyaydı. Birinin evladı, birinin sevdiği, birinin en yakın arkadaşıydı. Bugün kalbimizde bir mezar sessizliği, gözlerimizde o puslu sabahın buğusu var.

Yaralarımız kabuk tutsa da altındaki sızı hep taze kalacak. Biz birbirimize tutunarak ayağa kalktık ama bir yanımız hep o enkazın altında, o soğuk gecede bekliyor olacak.

Hayatını kaybeden her bir cana rahmetle, özlemle ve derin bir kederle... Unutmadık, unutmak mümkün mü?