Bazen yarar bazen de geçersiz olur.

İşini tam olarak yapmayanlara, trafik kurallarına uymayarak, kendine ve başkalarına zararı dokunanlara, devlet malına zarar verenlere, hilecilere, vicdansızlara, annesine babasına hiç bakmayanlara, çevreyi kirletenlere, komşuluk ilişkilerini bertaraf edenlere, ders çalışmayan çocuklara, hayvanları korumayanlara, tembellere v.b “PATETİK” söz söyleyince değişiklik olur mu dersiniz?

       Olması istenir ama maalesef çoğu kez istenilene ulaşılamaz.

       Peki, insan kendi kendine “patetik” söz söyler mi?

       Tabi ki söyler.

       Netice alır mı?

       Alır da, almaz da…

      Yıllar önce 1.72 boy ölçüme karşın, 89 kg ağırlığa çıkıvermiştim. Bundan 23 yıl önceki vücut yapım: ne sağlıklı yaşam şartlarına, ne de vücut endeksine uygun görülmüyordu.

       Ankara’da büyük bir üniversite hastanesinde diyet uzmanının önerilerinin birçoğunu uygulayarak 70 kg ağırlığa düştüm.

       O zamandan bugüne dek çevremde vejetaryen birisi olarak biliniyordum. Aslında tam da vejetaryen sayılmam.

      Bu yaz Ankaralı Şeref Bey ile tatilde tanışıncaya kadar kendimi hep doktorların söylediklerine uyduğumu sanırdım.

       Kaldığımız otelde yemekten sonra; bir tabak meyve ile masaya gelince;

  Arkadaşım sordu:

  —Bunların hepsini sen mi yiyeceksin?

—Hemen hemen.

—Of! Çok fazla…

    “Benim diyet uzmanım bana yemekten bir saat sonra bir porsiyon meyve önerdi. O da ya bir küçük elma, ya bir küçük portakal, ya da bir küçük şeftali, on dört tane yaş üzüm vb. verdi”, diyerek yemekten bir saat sonra bir porsiyon meyveye karşılık üç kayısı yeyince; yıllar önce benim doktorumun da, günde beş porsiyon meyveyi geçmememi tavsiye ettiğini anımsadım.

       Kendi kendime “PATETİK” sözler söylemeyi yeğleyerek, bundan böyle meyve hususunda da doktor tavsiyesini uygulayacağımı beyin ile tamamladım.

     Teşekkürler Şeref Bey...